براى شناخت عظمت و اهميت و موقعيت ماه مبارك رمضان چاره اى جز مراجعه به معارف اسلامى نيست. بيان ثواب عبادات و اعمال و اخلاقيات و انجام امور خير در روايات و اخبار نشانگر اين است كه ماه رمضان در ميان تمام ايّام سال از امتيازات بسيار مهمى برخوردار است.
رسول حق((صلى الله عليه وآله)) فرمود:
شعبان ماه من است، و ماه رمضان ماه خداوند، هر كس در ماه من يك روز روزه بدارد او را در قيامت شفاعت كنم، و هر كس دو روز از ماه مرا روزه بدارد گناهان گذشته و آينده اش مورد مغفرت قرار خواهد گرفت، و هر كس سه روز از ماه مرا روزه بگيرد به او مى گويند: كارت را از سر بگير، و هر كس ماه رمضان را روزه بگيرد و شهوت و زبانش را حفظ كند و از آزار مردم بپرهيزد، گناهان گذشته و آينده اش بخشيده مى شود و او را از آتش جهنّم آزاد مى كنند، و در دارالقرارش جاى مى دهند و شفاعتش را به تعدادى قبول مى كنند كه تمام گنهكاران از اهل توحيد نجات يابند.(1) حضرت رضا((عليه السلام)) از پدرانش از اميرالمؤمنين((عليه السلام)) روايت مى كند كه رسول خدا((صلى الله عليه وآله)) روزى براى ما درباره فرا رسيدن ماه رمضان چنين فرمودند: اى مردم به حقيقت كه ماه خدا با بركت و رحمت و مغفرت به سوى شما روى آورد.
ماهى است كه نزد خداوند بهترين ماهها، و ايّامش بهترين ايّام، و شبهايش بهترين شبها، و ساعاتش برترين ساعت هاست.
اين ماهى است كه در آن به ضيافت خدا دعوت شده ايد، و خداوند در اين ماه شما را اهل كرامت قرار داده، نَفَسهاى شما در اين ماه تسبيح، و خوابتان عبادت، و اعمالتان مقبول، و دعاى شما در اين ماه مستجاب است.
خدا را به نيّت هاى پاك بخوانيد، و با قلبهاى خالى از آلودگى از جنابش بخواهيد كه شما را به روزه گرفتن و تلاوت قرآن موفق بداردو شقى و بدبخت در اين ماه بزرگ كسى است كه از مغفرت حق محروم گردد.
در اين ماه از گرسنگى و تشنگى خود به گرسنگى و تشنگى قيمت توجه كنيد، به فقرا و مساكين صدقه دهيد، بزرگانتان را احترام و به كوچكترها ترحم كنيد و صله ارحام بجا آوريد.
زبان از آنچه بر زبان حرام است حفظ كنيد، و چشم از آنچه حلال نيست بپوشيد، و گوش از آنچه نبايد بشنويد نگاه داريد، به ايتام ببخشيد تا به ايتامتان ببخشند.
از گناهان خود به پيشگاه محبوب توبه كنيد، و به وقت نمازها دست به دعا برداريد، كه آن ساعات بهترين ساعات است، و وقتى است كه خداوند با نظر رحمت به بندگانش مى نگرد، آنان را جواب مى دهد چون بخوانندش، و پاسخ مى گويد چون صدايش بزنند، و مستجاب مى كند چون دعا كنند.
اى مردم وجودتان در گرو اعمال شماست، آن را با استغفار آزاد كنيد، و پشت شما از بار گناهان سنگين است آن را با طولانى كردن سجود سبك نمائيد، و بدانيد كه حضرت حق قسم ياد كرده نمازگزاران و سجده كنندگان را عذاب ننمايد، و آنان را در قيامت از عذاب نترساند. مردم، هر يك از شما در اين ماه به مؤمنى افطار دهد ثوابش نزد حق همانند آزاد كردن يك بنده در راه خداست، و گناهان گذشته اش قرين مغفرت مى گردد. عرضه داشتند: يا رسول الله همه ما قدرت بر اين كار را نداريم، فرمود: خود را از آتش جهنّم نگاه داريد گرچه به نصف خرما يا يك مقدار آب دادن به روزه دار باشد.
اى مردم هر كس در اين ماه اخلاقش را نيكو كند براى خود جواز عبور از صراط آماده كرده آنهم در روزى كه قدمها مى لغزد، و هر كس در اين ماه به زير دستش همه امور را سبك بگيرد خداوند حسابش را سبك خواهد گرفت، و هر كس شرّش را از مردم حفظ كند خداوند او را در روز جزا از غضبش حفظ خواهد كرد، و هر كس در اين موقع يتيمى را گرام بدارد خداوند در قيامت او را گرامى خواهد داشت، و هر كس صله رحم كند خداوند او را در محشر به رحمتش متصل كند، و رحمتش را در روز جزا از قاطع رحم قطع نمايد.
ثواب نماز مستحبى در اين ماه برائت از آتش، و اداى واجب در اين زمان هفتاد برابر از زمان ديگر بهره اش بيشتر است.
كسى كه در اين ماه زياد بر من صلوات فرستد خداوند روزى كه ميزان عده اى را سبك كند ميزانش را سنگين مى نمايد، تلاوت يك آيه در اين ماه اجرش به مانند ختم يك قرآن است در غير اين ماه.
اى مردم، درهاى بهشت در اين ماه باز است از خدا بخواهيد كه به روى شما نبندد، و درهاى جهنم بسته است از او تقاضا كنيد كه به روى شما باز نكند، و شياطين در اين ماه در غل و زنجيرند از حضرتش تمنّا كنيد كه آنان را بر شما مسلّط ننمايد.
اميرالمؤمنين مى فرمايد:
من در اينجا از جاى خود برخاستم و عرضه داشتم: يا رسول الله بهترين عمل در اين ماه چيست؟ فرمود: بهترين عمل در اين ماه خوددارى از محارم الهى است.
در اين وقت رسول حق گريست، عرضه داشتم: علت گريه شما چيست؟ فرمود: براى تو گريه مى كنم، گويا تو را در نماز مى بينم كه بدبخت ترين مردم و همپايه پى كننده ناقه صالح بر تو وارد مى كند كه محاسنت به خون سرت خضاب مى شود. عرضه داشتم: در آن وقت دينم سالم است؟ فرمود: آرى. سپس گفت: قاتلت قاتل من است، دشمنت دشمن من است، ناسزا گوى به تو ناسزا گوى به من است، زيرا تو جان منى و روح تو روح من است و طينت تو طينت من است. خداوند مرا آفريد و تو را پديد آورد و هر دوى ما را انتخاب نمود، مرا براى نبوت، تو را براى امامت، منكر امامت تو منكر نبوت من است.
تو جانشين من و پدر فرزندان من و شوهر دختر من، و خليفه من در امّتم در حيات و ممات منى.
امر تو امر من است، نهى تو نهى من است، قسم به آن كه مرا مبعوث به رسالت كرد و به عنوان بهترين آفريدگان قرار داد هر آينه تو حجت خدا بر مردم و امين سرّ او و خليفه اش در ميان بندگانى.(2)
امام هشتم از پدران بزگوارش روايت مى كند كه رسول خدا فرمود:
به حقيقت كه ماه رمضان بزرگى است، حسنات در آن اضافه مى شود، سيّئات محو مى گردد، درجات بالا مى رود، هر كس در اين ماه صدقه مختصرى بدهد خداوند او را مى آمرزد، و هر كس به زير دست نيكى كند مورد مغفرت قرار مى گيرد، و هر كس اخلاقش را نيكو نمايد آمرزيده مى شود، و هر كس خشمش را فرو خورد به غفران حق مى رسد، و هر كس صله رحم نمايد بخشيده مى شود.
اين ماه چون ماههاى ديگر نيست، وقتى مى آيد با بركت و رحمت مى آيد، و وقتى مى رود با غفران ذنوب مى رود، خوبيها در اين ماه به چند برابر محاسبه مى شود، و اعمال خير در اين ماه قبول درگاه حق است، دو ركعت نماز مستحب در اين ماه غفران الهى را به دنبال دارد. سپس فرمود: بدبخت كسى است كه بدون آمرزش گناه از اين ماه بيرون رود، در اين وقت مبتلا به خسارت شده در حالى كه نيكوكاران به جايزه هاى حق رسيده اند.
امام صادق((عليه السلام)) فرمود: چون در ماه مبارك روزه گرفتيد زبان از دروغ نگهداريد، چشم از حرام بپوشيد، با يكديگر بر سر امور ناچيز دنيائى و مسائل زندگى نزاع و دعوا نكنيد، بر هم حسد نورزيد، از يكديگر غيبت ننمائيد، جدال نكنيد، دروغ نگوئيد، مباشر با زنان نشويد، با يكديگر مخالفت ننمائيد، بر هم خشم نگيريد، به يكديگر ناسزا ندهيد، شماتت نكنيد، سستى نورزيد، دعوا نكنيد، آزار نرسانيد، ستم ننمائيد، بدرفتارى نكنيد، ملول و بى قرار نشويد، و از ياد خدا و نماز غفلت ننمائيد.
ملازم سكوت و بردبارى و صبر و صدق باشيد، از اهل شر كناره گيرى كنيد، و از قول زور و دروغ و افترا، دشمنى و بدگمانى، و غيبت و دو بهم زنى بپرهيزيد.
مشرف به آخرت و منتظر رسيدن ايّام رخت بر بستن باشيد، به انتظار وعده خدا بسر بريد، و براى لقاء الله توشه برداريد، بر شما باد به آرامش و وقار و خشوع و خضوع و خاكسپارى بنده اى كه از مولايش در ترس است.
نيكوكار و ترسناك از عذاب، و اميدوار به رحمت، و در حالت رعب و ترس، و رغبت و ميل به حقايق باشيد.
قلب از عيوب پاك شود، باطن ها از آلودگى قداست پيدا كند، جسم از آلودگيها تميز گردد، تبرّى از دشمنان حق برايتان حاصل شود، ماه روزه است روزه ات را با سكوت از تمام جهات به دوستى حق برسان و آن به اين صورت است كه از آنچه در آشكار و نهان نهى شده اى بپرهيزى، و حقّ خشيت را در باطن و ظاهر بجاى آورى، وجودت را در ايّام روزه داريت به او واگذار كنى، و دل براى او فارغ نمائى، و همه هستيت را براى خواسته هاى حضرت دوست مايه بگذارى.
چون اين امور را رعايت كردى بحقيقت روزه براى خدا روزه دار شده اى، و امرش را در امر روزه اطاعت كرده اى، و به هر مقدار از اين امور كم بگذارى از واقعيت و معنويت روزه ات كاسته اى.
پدرم حضرت باقر فرمود: پيامبر شنيد زنى كنيزش را ناسزا گفت، غذا خواست و به آن زن فرمود: بخور، عرضه داشت: روزه ام، فرمود: اين چه روزه اى است كه كنيزت را در آن ناسزا گفتى؟ روزه فقط از خوردن و آشاميدن نيست، خداوند روزه را به غير از خوردن و آشاميدن حجاب بين عبد و تمام بديها قرار داده، قول بد روزه را به افطار مى كشاند، چقدر روزه گير كم و گرسنه زياد است؟(1) در هر صورت برابر آيات و اخبار فراوانى كه در جهت ماه مبارك از امامان بزرگوار و رسول خدا رسيده، روزه حقيقى در ماه رمضان روزه اى است كه روزه دارش از تمام گناهان ظاهرى و باطنى بپرهيزد.
َللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِهِ وَ قِفْنَا فِيهِ عَلَى مَوَاقِيتِ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسِ بِحُدُودِهَا الَّتِي حَدَّدْتَ
وَ فُرُوضِهَا الَّتِي فَرَضْتَ وَ وَظَائِفِهَا الَّتِي وَظَّفْتَ وَ أَوْقَاتِهَا الَّتِي وَقَّتَّ
وَ أَنْزِلْنَا فِيهَا مَنْزِلَةَ الْمُصِيبِينَ لِمَنَازِلِهَا الْحَافِظِينَ لِأَرْكَانِهَا الْمُؤَدِّينَ لَهَا فِي أَوْقَاتِهَا عَلَى مَا سَنَّهُ عَبْدُكَ وَ رَسُولُكَ ـ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ـ
فِي رُكُوعِهَا وَ سُجُودِهَا وَ جَمِيعِ فَوَاضِلِهَا عَلَى أَتَمِّ الطَّهُورِ وَ أَسْبَغِهِ وَ أَبْيَنِ الْخُشُوعِ وَ أَبْلَغِهِ
«بارالها بر محمّد و آل محمّد درود فرست، و ما را در اين ماه بر اوقات نمازهاى پنجگانه آن طور كه حدودش را مشخص نموده اى و واجباتش را مقرر فرمودى و شروطش را تعيين كردى و اوقاتش را معيّن نمودى واقف ساز، و ما را در رتبه كسانى قرار ده كه به مراتب آن دست يافته، و اركانش را حافظند، و آن را در اوقات خود به پا مى دارند آن طور كه پيامبرت ـ كه درودت بر او و آلش باد ـ تشريع فرموده، در ركوع و سجود و همه فضيلت هايش با كاملترين طهارت و سرشارترينش، و روشن ترين مراتب خشوع و رساترينش».
----------------------
1 ـ «بحار»، ج96، ص356.
1 ـ «بحار» ج96، ص358.
1 ـ «بحار»، ج96، ص292.

حضرت مهدى(عليه السلام) در نيمه شعبان سال 255 هجرى در شهر سامرّا متولّد گرديد.
نام مشهور مادر آن حضرت، نرجس [نرگس] است.
پنج سال از زندگانى او در حيات پدر بزرگوارش امام حسن عسكرى گذشت.
در آن مدّت، فعّاليّت مهمّ و اساسى امام عسكرى بر دو امر مهمّ متمركز بود:1ـ احتياط كامل از دستگاه حاكم،2ـ آشنا كردن او با ياران نزديك خود.
امام مهدى(عليه السلام) پس از پدر، مسئوليت امامت را در سال 260 هجرى در پنج سالگى به عهده گرفت.
خردسالى امام پديده اى شگفت آور نيست، همان طور كه حضرت يحيى در كودكى صاحب حكم نبوّت شد، چنان كه خداوند در سوره مريم، آيه 12 مى فرمايد: «يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّة وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا»اى يحيى! كتاب آسمانى را با نيرو بگير. و اين گونه او را در كودكى حكم نبوّت داديم.
امام حسن عسكرى(عليه السلام) چند روز پيش از وفات، به دوستان خود، در مجلسى كه چهل تن از ياران وفادارش حضور داشتند و از جمله آنان محمّد بن عثمان و معاوية بن حكيم و محمّد بن ايّوب بودند، چنين فرمود: «او بعد از من صاحب و خليفه شماست، او قائمى است، كه گردن ها منتظرانه، به سوى او كشيده می شود.
هنگامى كه زمين از ستم و ناروا پر شد، خروج مى كند، و زمين را از قسط و عدل سرشار مى سازد.»غيبت صغرى از سال 260 هجرى تا سال 329 هجرى به طول انجاميد.
امام مهدى(عليه السلام) با بعضى از ياران نزديك خود به طور مستقيم تماس مى گرفت و به آنان توصيه مى فرمود كه مشاهدات خود را در ميان مردم تبليغ كنند و سفارش مى كرد كه مكان و ساير خصوصيّاتى را كه راه وصول به سوى او را براى مقامات دولتى آسان مى ساخت، پنهان دارند.
آن حضرت به مسائل گوناگون مردم از طريق وكيلان و سفيران خود، كه مورد اعتماد او بودند، پاسخ مى داد; فقط با كسانى كه اخلاصشان محرز و مورد اطمينان كامل بودند و راز را افشا نمى كردند تماس مى گرفت.
تلاش هاى پيگير معتمد، خليفه عبّاسى و پس از او معتضد، براى دستگيرى حضرت مهدى(عليه السلام) بى نتيجه ماند.
مأموران براى چندمين بار در سامرّا خانه امام حسن عسكرى را محاصره كردند، همه جاى خانه را بازرسى نمودند، وقتى وارد خانه شدند از سرداب، بانگ تلاوت قرآن به گوش رسيد. بر در سرداب فراهم آمدند و آنجا را محاصره كردند تا كسى نه در آنجا به درون رود و نه از آنجا بيرون آيد. فرمانده سربازان بر در ايستاد تا همه سربازان به او پيوستند. امام(عليه السلام) از در سرداب بيرون آمد و از مقابلشان گذشت، وقتى از چشم ناپديد شد، فرمانده گفت: پايين برويد. گفتند آيا او نبود كه از برابر تو گذشت؟ جواب داد: من كسى را نديدم.
پس چرا او را رها كرديد؟ گفتند ما پنداشتيم كه تو او را ديده اى.
اموال و حقوق شرعى  كه از طرف شيعيان به امام(عليه السلام) مى رسيد، توسّط نمايندگان و وكيلان توزيع مى شد و به مصرف واقعى خود مى رسيد.
قسمتى از اموال به طور مستقيم به دست امام(عليه السلام)مى رسيد و قسمتى را نايب، بر وفق قواعد و احكام اسلامى در صرفِ حقوق، مصرف مى كرد.
وظايف نوّاب آن حضرت، علاوه بر رسيدگى به امور مالى، گرفتن سؤالات و رساندن آن به امام و رساندن پاسخ امام به مردم بود.

ترک عادت های اجتماعی و رها شدن از قید و بند غفلت از آثار ارزشمندی که ظهور حضرت بقیة الله اروحناه فداه به همراه دارد ، انسان را به برترین و با فضیلت ترین مقامات می رساند و در پرتو انتظار ظهور امام عصر (عج) نه تنها از قید و بند غفلت از آن حضرت رها می شود بلکه غیبت برای او به منزله مشاهده می شود. اکنون به این روایت بسیار جالب توجه کنید : حضرت امام سجاد (ع) به ابی خالد کابلی فرمودند : غیبت نسبت به دوازدهمین نفر از اوصیاء رسول خدا (ص) و امامان بعد از او امتداد پیدا می کند و طولانی می شود. ای اباخالد ! به راستی که اهل زمان غیبت او که به امامت ایشان معتقدند و منتظر ظهور او می باشند برترین اهل هر زمان هستند ، زیرا که خداوند - که یادش بزرگ باد - آن چنان به آنان عقل و فهم و معرفت عنایت نموده است ، که مسأاله غیبت برای آنان به منزله مشاهده گردیده است و خداوند آنان را در آن زمان به منزله کسانی قرار داده است که پیشاپیش رسول خدا (ص) با شمشیر جنگیده اند ، آنان حقیقتا ً صاحبان اخلاص و شیعیان راستین ما و دعوت کنندگان دین خدا در نهان و آشکار می باشند. و حضرت سجاد فرمودند : انتظار فرج از بزرگ ترین نوع فرج است. (بحار ، 122/52) امام سجاد (ع) در این روایت کسانی را که در زمان غیبت امام زمان اروحناه فداه زندگی می کنند ولی مسئله غیبت نتوانسته آنان را در قید و بند غفلت اسیر کند و در انتظار ظهور آن بزرگوار به سر می برند ، برترین مردمان هر زمان معرفی فرموده اند. زیرا آنان توانسته اند با عقل و فهم و معرفتی که خداوند به انان داده است نه تنها گرفتار عادات اجتماعی غفلت از امام زمان (عج) نباشند ، بلکه توانسته اند آن چنان در حالات روحی خود تحول ایجاد کنند که مسأله غیبت برای آنان همچون مشاهده ، شود. بنا بر فرمایش امام سجاد (ع) این گونه افراد شیعیان راستین اهل بیت و پیروان واقعی خاندان وحی می باشند. ما اگر خواهان رسیدن به مقامات شیعیان راستین و واقعی هستیم ، باید مسیری را بپیماییم که آنان پیموده اند و در راهی گام برداریم که آنان گام برداشته اند ، و همچون آنان اعتیاد به غفلت را از خود زدوده و خود را با توجه و انتظار ظهور زینت بخشیم ، زیرا انتظار پدیدآورنده فکر و اندیشه ، نیرو بخش و عمل آفرین است و بر این اساس پیغمبر اکرم (ص) فرموده اند : " با فضیلت ترین جهاد امت من ، انتظار فرج است. " (بحار ، 143/77) انتظار زمینه ای مهم برای برقراری و تسلط حکومت جهانی امام عصر (عج) می باشد و علت سفارشات فراوان خاندان وحی پیرامون این موضوع ؛ اهمیّت آن است. و حضرت امام صادق (علیه السلام) یکی از شرایط پذیرفته شدن عبادت بندگان را انتظار حکومت حضرت قائم اروحناه فداه برشمرده اند ، و پس از بیان این موضوع فرموده اند : برای ما دولتی است که هرگاه خداوند بخواهد آن را می آورد. سپس فرمودند : کسی که دوست دارد از اصحاب قائم (عج) باشد ، باید منتظر ظهور باشد و به ورع و اخلاق نیکو رفتار کند ، در حالی که در صراط انتظار گام بر می دارد ، پس در این حالت اگر مرگ او فرا رسد و قائم بعد از او قیام کند ، پاداش او همانند کسی است که آن بزرگوار را درک می نماید. پس کوشش کنید و منتظر باشید. گوارا باد بر شما ای گروهی که مورد رحمت خدا هستید. (بحار ، 150/52) امام صادق (ع) در روایت دیگری در پیرامون وظیفه مردم در زمان غیبت امام عصر اروحناه فداه می فرمایند : صبح و شام در انتظار فرج و ظهور باش. (بحار ، 133/52) و حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) دارا بودن حالت انتظار را از صفات دوستداران و شیفتگان اهل بیت (علیه السلام) می دانند و محبیّن خاندان وحی را به دارا بودن صفت انتظار در هر صبح و شام توصیف می نمایند. آن حضرت می فرمایند : " به راستی که دوستان ما در هر روز و شب در انتظار فرا رسیدن روز آسایش و راحتی و فرج می باشند. (بحار ، 121/27) " یکی از یاران امام هادی (علیه السلام) از آن بزرگوار درباره برنامه عملی و وظیفه عموم شیعیان در زمان غیبت امام عصر ارواحنا فداء سئوال کرد : در زمان غیبت ، شیعیان شما چه کاری انجام دهند ؟ امام هادی علیه السلام فرمودند : بر شما باد ، دعا و نیایش و انتظار فرج (بحار ، 336/95) بنابراین ، همان گونه که در روایت وارد شده است ، انتظار ظهور مصلح جهان ، از شرایط پذیرفته شدن اعمال مردم و از وظائف پیروان و شیفتگان خاندان رسالت است. پس شخصی که خود را صالح می پندارد ، باید منتظر ظهور مصلح باشد ، همان گونه که "خلقی که در انتظار ظهور مصلح به سر می برد ، باید خود صالح باشد." اینک با نقل کلامی گهربار از حضرت جوادالائمه (علیه السلام) در پیرامون وجوب انتظار حکومت جهانی امام عصر (عج) بر ارزش کلام می افزاییم : حضرت عبدالعظیم حسنی می فرماید : من به محضر مولایم حضرت جواد (ع) وارد شدم و تصمیم داشتم از آن بزرگوار درباره قائم آل محمد (عج) سوال کنم که آیا او همان مهدی است یا دیگری ؟ قبل از آنکه چیزی بگویم ، آن حضرت فرمود : ای اباالقاسم ، قائم ما آل محمد ، همان مهدی است که واجب است در دوران غیبت انتظار او کشید و در زمان ظهورش اطاعتش نمود. او سومین نفر از نسل من است. سوگند به آن کسی که محمد (ص) را به نبوت منصوب نمود وامامت رابه ما اختصاص داد ، اگر از دنیا باقی نماند مگر یک روز ، خداوند آن روز طولانی می کند تا آن حضرت خروج کند و زمین را پر از عدل و داد نماید ، همان گونه که از جور وستم پر شده باشد. خداوند امر او را در یک شب اصلاح میکند ، همان گونه که کار کلیم خود حضرت موسی (ع) را اصلاح نمود ، او برای به دست آوردن آتش برای خانواده اش رفت ، و در حالی برگشت که دارای مقام نبوت و رسالت بود. آنگاه حضرت جواد (ع) فرمودند : با فضیلت ترین اعمال شیعیان ما ، انتظار فرج است. (بحار 156/51) به امید آن روز که ندای دلربایش در فضا طنین افکن شود و دل های دردناک و آزرده را شفا بخشد و بزرگ مردان الهی که خدا در توصیف شان فرموده است : " هر کجا باشید ، خداوند همه شما را می آورد. " (قرآن کریم) به سوی آن بزرگوار بشتابند. و ...

صحیفه مهدیه